โทษลด จำคุก 1 ปี 12 เดือน คดีของสมรักษ์ คำสิงห์ กับเยาวชนอายุ 17 ปี ศาลอุทธรณ์ ชี้คำเบิกความของผู้เสียหายมีพิรุธหลายจุด ตั้งแต่เรื่องพบเพื่อนเก่าในผับ น่าจะติดต่อเพื่อนคนดังกล่าวให้ไปส่งที่พักได้ แต่กลับเลือกที่จะนั่งซ้อนรถ จยย. ไปกับจำเลย พยานหลักฐานของโจทก์ยังมีความสงสัยตามสมควร ว่าจำเลยได้กระทำความผิดจริงหรือไม่ ศาลจึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้แก่จำเลย

เปิดคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 4 แก้คำตัดสินศาลชั้นต้น ลงโทษ สมรักษ์ คำสิงห์ เพียงคดีพรากผู้เยาว์ 1 ปี 12 เดือน ชดใช้สินไหมเพิ่มอีก 80,000 บาท หลังฟังคำพิพากษาศาลให้ประกันตัว วงเงิน 3 แสนบาท โดยคดีนี้ อัยการจังหวัดขอนแก่น เป็นโจทก์ ยื่นฟ้อง นายสมรักษ์ เป็นจำเลยที่ 1 และนายพิเชษฐ์ จำเลยที่ 2 จากกรณีร่วมกันพรากผู้เยาว์อายุเกิน 15 ปี แต่ยังไม่เกิน 18 ปี ไปเพื่อการอนาจาร และพาบุคคลดังกล่าวไปเพื่อการอนาจาร แม้ผู้เยาว์จะยินยอมก็ตาม นอกจากนี้ นายสมรักษ์ ยังถูกฟ้องในข้อหาพยายามข่มขืนกระทำชำเรา และกระทำอนาจารโดยใช้กำลังประทุษร้ายขณะผู้เสียหายอยู่ในภาวะไม่สามารถขัดขืนได้

ขณะที่ฝ่ายผู้ร้อง (เยาวชนสาว) และโจทก์ร่วม (ผู้ใช้อำนาจปกครอง) ได้ยื่นคำร้องขอให้จำเลยทั้ง 2 ร่วมกันชดใช้ค่าสินไหมทดแทนทางแพ่ง 8 แสนบาท และ 1 ล้านบาท ตามลำดับ พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 5 ต่อปี นับแต่วันทำละเมิด โดยจำเลยทั้ง 2 ให้การปฏิเสธตลอดข้อหา

ศาลจังหวัดขอนแก่น ซึ่งเป็นศาลชั้นต้น สืบพยานหลักฐานจากทุกฝ่าย โดยนำคำเบิกความของผู้เสียหายที่ระบุถึงพฤติการณ์การกระทำความผิดมาประกอบการพิจารณา วินิจฉัยในความผิดเกี่ยวกับการพรากผู้เยาว์ และพาไปเพื่อการอนาจารว่า กฎหมายมุ่งคุ้มครองอำนาจปกครองของบิดามารดาและความปลอดภัยทางเพศของผู้เยาว์ ดังนั้นถึงแม้ผู้เยาว์จะให้ความยินยอมในการร่วมเดินทาง แต่หากการพาไปนั้นมีวัตถุประสงค์เพื่อการอนาจารก็ยังคงเป็นความผิดตามกฎหมาย

สำหรับข้อหาพยายามข่มขืนกระทำชำเราและกระทำอนาจาร ศาลวินิจฉัยจากข้อเท็จจริงเรื่องการใช้กำลังประทุษร้ายและสภาวะที่ผู้เสียหายไม่อยู่ในฐานะที่จะขัดขืนได้ โดยศาลพิพากษาลงโทษจำคุกนายสมรักษ์ มีกำหนด 2 ปี 13 เดือน 10 วัน และให้ชำระเงินแก่โจทก์ร่วม 5 หมื่นบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 5 ต่อปี นับแต่วันที่ 10 ธ.ค.66 เป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จ และให้ชำระเงินแก่ผู้ร้อง 1.2 แสนบาท พร้อมดอกเบี้ยร้อยละ 5 ต่อปี ส่วนจำเลยที่ 2 พิพากษายกฟ้อง

โดยวันนี้ (20 ต.ค.69) ศาลจังหวัดขอนแก่น อ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ภาค 4 ว่าคำเบิกความของผู้เสียหาย มีพิรุธในประเด็นเรื่องการพบเพื่อนเก่าในผับ โดยผู้เสียหายน่าจะติดต่อเพื่อนคนดังกล่าวให้ไปส่งที่พักของตนได้ แต่กลับเลือกที่จะไม่ทำเช่นนั้น และเลือกที่จะนั่งซ้อนรถจักรยานยนต์ไปกับจำเลยทั้ง 2

เมื่อจำเลยที่ 2 ขับรถจักรยานยนต์ไปถึงโรงแรม ซึ่งผู้เสียหาย ย่อมรู้ดีว่าไม่ใช่โรงแรมที่ตนพัก แต่ผู้เสียหายกลับยอมลงจากรถและเดินจูงมือกับนายสมรักษ์ เข้าไปภายในโรงแรมและเดินขึ้นบันไดไปยังชั้น 2 จนถึงหน้าห้องพัก ซึ่งบ่งชี้ความสมัครใจในการเดินทางไปกับนายสมรักษ์ ระหว่างทางไปห้องพักก็ไม่ปรากฏว่ามีการบังคับขู่เข็ญหรือฉุดกระชาก

และเมื่อเข้าไปในห้องพักซึ่งอยู่กันเพียงสองต่อสอง วิสัยและภาวะเช่นนั้นผู้เสียหาย ย่อมคาดหมายได้ว่าอาจถูกกระทำชำเรา แต่ก็ยังคงอยู่ในห้องโดยไม่ปรากฏว่ามีการขู่เข็ญ มีอาวุธ หรือทำให้หวาดกลัวจนไม่กล้าร้องขอความช่วยเหลือ ทั้งที่สามารถทำได้ ส่วนหลังเกิดเหตุผู้เสียหายได้ถ่ายรูปนายสมรักษ์ ขณะนอนหลับส่งให้เพื่อน และก่อนออกจากห้องได้บอกกับนายสมรักษ์ ว่ารู้สึกหิวและจะลงไปรับประทานอาหาร ซึ่งนายสมรักษ์บอกให้รีบไปรีบมา ลักษณะการพูดคุยเป็นปกติเสมือนไม่มีเหตุการณ์ใด ๆ เกิดขึ้น ทำให้พยานหลักฐานของโจทก์ยังมีความสงสัยตามสมควร ว่าจำเลยได้กระทำความผิดจริงหรือไม่ ศาลจึงต้องยกประโยชน์แห่งความสงสัยนั้นให้แก่จำเลยตามกฎหมาย

ส่วนเรื่องค่าเสียหาย ศาลอุทธรณ์ภาค 4 เห็นด้วยกับการกำหนดค่าเสียหายสำหรับโจทก์ร่วมคงเดิม แต่สำหรับผู้ร้อง ศาลอุทธรณ์ภาค 4 กำหนดค่าเสียหายอย่างอื่นที่มิใช่ตัวเงินเพิ่มให้แก่ผู้ร้องในส่วนนี้อีก 8 หมื่นบาท พร้อมดอกเบี้ย รวมจำคุกนายสมรักษ์ มีกำหนด 1 ปี 12 เดือน และให้ชำระเงินค่าเสียหายอย่างอื่นที่มิใช่ตัวเงินอีก 8 หมื่นบาท พร้อมดอกเบี้ย