สนามข่าว 7 สี - ติดตามปัญหาน้ำเน่าเสียในคลองสอง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี นอกจากน้ำจะส่งกลิ่นเหม็นแล้ว ยังส่งผลให้ปลาในคลองลอยตายจำนวนมาก เจ้าหน้าที่ต้องเร่งเก็บซากปลาไปฝังกลบ เพื่อลดผลกระทบต่อชาวบ้าน โดยเฉพาะเรื่องกลิ่น

ภาพซากปลาตายจำนวนมาก ลอยเกลื่อนอยู่ในพื้นที่คลองสอง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี ไม่ได้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ตามข้อมูลก่อนหน้านี้ แต่เจ้าหน้าที่เทศบาลเมืองคลองหลวง ยืนยันว่า พบปลาตายในคลองตั้งแต่คืนวันที่ 14 ตุลาคม

ส่วนซากปลาที่เก็บได้ตอนนี้ จำนวนไม่น้อยกว่า 3 ตัน และคาดว่าต้องใช้เวลานานกว่า 3 สัปดาห์ ถึงจะเก็บซากปลาขึ้นจากคลองได้ทั้งหมด

ขณะที่ทีมข่าว 7HD ลงพื้นที่ตรวจสอบ พบซากปลาตายลอยเกลื่อนในคลอง ระยะทางประมาณ 3 กิโลเมตร ระหว่างทางมีชาวบ้านออกมาช่วยกันทำที่ดักซากปลา เพื่อไม่ให้ลอยไปไกลกว่านี้

ชาวบ้าน ยอมรับว่ารู้สึกตกใจ เพราะเมื่อไม่กี่วันก่อน น้ำในคลองยังปกติดี พอเริ่มมีซากปลาปรากฏ สิ่งที่ตามมาก็คือ กลิ่นเหม็นเน่า จนเริ่มรบกวนการอยู่อาศัย

ส่วนบริเวณประตูระบายน้ำปากคลอง ซอยที่ 1 หลังศาลเจ้าสะพานแดง ตำบลประชาธิปัตย์ อำเภอธัญบุรี จังหวัดปทุมธานี ก็พบซากปลาลอยอืดขึ้นมาตายให้เห็นเป็นจำนวนมากเช่นกัน

นายวรรณชัย อิทธิมณีสิริ รองนายกเทศมนตรีเทศบาลนครรังสิต ที่ลงพื้นที่มาติดตามปัญหาให้กับชาวบ้าน ก็ได้นำน้ำหมักชีวภาพ มาฉีดพ่นบริเวณดังกล่าว เพื่อช่วยบรรเทาปัญหากลิ่นเหม็นจากซากปลาที่เริ่มเน่าเสีย

ขณะที่น้ำเน่าเสียในคลองสี่ ตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง เริ่มทวีความรุนแรง ปลาจำนวนมากลอยตายเกลื่อนคลอง ระยะทางประมาณ 7 กิโลเมตร

ทำให้เจ้าหน้าที่กองสาธารณสุขและกองช่าง นำเรือเก็บซากปลาขึ้นจากน้ำตลอดทั้งวัน พร้อมโรยปูนขาวเพื่อลดกลิ่นเหม็น ก่อนนำซากปลาไปกำจัดด้วยวิธีฝังกลบในสถานที่ทิ้งสิ่งปฏิกูล

เบื้องต้นทางสำนักงานประมงจังหวัดปทุมธานี ลงพื้นที่ตรวจสอบ พร้อมเก็บตัวอย่างน้ำไปตรวจวิเคราะห์ เพื่อหาสาเหตุของน้ำเน่าเสีย เพื่อประเมินผลกระทบต่อระบบนิเวศในคลอง จะได้หาทางแก้ไขต่อไป โดยคาดว่าจะทราบผลภายในประมาณ 1 สัปดาห์

มีความเห็นมาจาก รศ. ดร. เจษฎา เด่นดวงบริพันธ์ อาจารย์ประจำภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย โพสต์ความเห็นลงเฟซบุ๊กส่วนตัว ว่าการนำน้ำหมักชีวภาพมาฉีดพ่น เพื่อแก้ปัญหาน้ำเน่าเสียและฟองขาวที่คลองรังสิต อาจเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ตรงจุด และอาจทำให้คุณภาพน้ำแย่ลงกว่าเดิม

อาจารย์เจษฎา ให้ความเห็นว่า สาเหตุที่แท้จริงของน้ำเน่าเสีย และเกิดฟองขาว มาจากน้ำท่วมขังที่พา "สารอินทรีย์" และ "สารซักล้าง" จากชุมชนลงสู่แหล่งน้ำ เมื่อจุลินทรีย์ในธรรมชาติย่อยสลายสารอินทรีย์ โดยดึงออกซิเจนในน้ำไปใช้จนเกือบหมด จุลินทรีย์กลุ่มที่เติบโตแบบไร้อากาศ จะสร้าง "ก๊าซไฮโดรเจนซัลไฟด์" หรือ ก๊าซไข่เน่า ทำให้น้ำมีสีดำคล้ำ และส่งกลิ่นเหม็น

ประกอบกับมีการเดินเครื่องสูบน้ำขนาดใหญ่ ระบายน้ำลงแม่น้ำเจ้าพระยา ทำให้เกิดแรงกระแทก และตีน้ำที่ปนเปื้อนสารซักล้าง จนเกิดเป็นฟองขาวสะสมจำนวนมาก

ส่วนเหตุผลที่มองว่า การใช้น้ำหมักจุลินทรีย์อาจซ้ำเติมปัญหา เพราะการเติมน้ำหมัก คือการเพิ่มปริมาณจุลินทรีย์ลงไปในแหล่งน้ำ ซึ่งจุลินทรีย์เหล่านี้ "จำเป็น" ต้องใช้ออกซิเจนในการย่อยสลาย การเติมลงไป จึงเท่ากับยิ่งไปแย่งออกซิเจน ทำให้ออกซิเจนในน้ำลดต่ำลงไปอีก

ดังนั้นจึงเห็นว่า แนวทางแก้ไขที่มีประสิทธิภาพกว่า คือ "การเติมออกซิเจนในน้ำ" เช่น ใช้เครื่องเติมอากาศ หรือกังหันน้ำชัยพัฒนา เพิ่มปริมาณออกซิเจนในน้ำอย่างเร่งด่วน ใช้หัวฉีดสเปรย์น้ำพ่นละอองน้ำ กระแทกให้ฟองยุบตัว หรือใช้ตาข่ายตักฟอง และขยะออก เพื่อไม่ให้ปิดกั้นอากาศ เปิดรับน้ำดีจากธรรมชาติเข้ามาไล่ และเจือจางความเข้มข้นของน้ำเสีย ติดตั้งแผงชะลอความเร็ว (Baffles) หน้าประตูระบายน้ำ เพื่อลดการเกิดฟองที่มาจากการสูบน้ำกระแทกผิวน้ำอย่างรุนแรง