ห้องข่าวภาคเที่ยง - ไปที่อุดรธานี มีลุงคนหนึ่งต้องกลายเป็นคนเร่ร่อน อ้างว่าถูกญาติฮุบมรดก ด้านญาติโต้กลับ เรื่องราวหนังคนละม้วน

อ้างถูกญาติฮุบมรดก ต้องนอนริมทาง จ.อุดรธานี
คุณลุงคนนี้ชื่อว่า นายบาคาน หรือ ลุงคำ อายุ 64 ปี ชาว อำเภอหนองหาน จังหวัดอุดรธานี อาศัยอยู่ศาลาริมทาง ถนนนิตโย สายอุดรธานี-สกลนคร ฝั่งขาเข้าตัวเมืองอุดรธานี ลุงคำไม่ได้ตัวคนเดียว แต่ยังมีน้องหมา 2 ตัว เลี้ยงไว้ในกรง ชาวบ้านบอกว่า เห็นลุงคำมาอยู่ตรงนี้ ต้องหลับนอน ตากแดดตากลม มานานนับเดือน

นักข่าวไปคุยกับลุงคำ ก็ทราบว่า ลุงคำมีครอบครัว มีพี่น้องร่วมกัน 9 คน จุดเริ่มต้นที่ตนเอง ต้องมานอนตรงนี้ ก็เพราะว่า แม่ของตนเองมีที่ดินจำนวนมากใน อำเภอหนองหาน แม่แต่งตั้งตนเองเป็นคนดูแลมรดก หลังแม่เสียชีวิต ตนเองได้เดินทางไปทำงาน และอาศัยอยู่ที่จังหวัดชลบุรี แต่พอเวลาผ่านไป กลับถูกพี่สาว ได้ดำเนินการยื่นเรื่องต่อศาล โดยอ้างว่า ตนซึ่งเป็นผู้จัดการมรดกได้เสียชีวิตไปแล้ว พร้อมทั้งเข้าครอบครองทรัพย์สิน ที่ดิน และบ้านพัก เมื่อตนเดินทางกลับมายังบ้านเกิด กลับถูกพี่สาวขับไล่ และปฏิเสธไม่ยอมให้อยู่อาศัยในบ้าน จนเกิดความขัดแย้ง ถึงขั้นถูกญาติพี่น้อง เอามีดไล่แทงจนได้รับบาดเจ็บ ทำให้ต้องหนีออกจากบ้านมาเร่ร่อนแบบนี้

ญาติ "ลุงคำ" โต้ เรื่องจริงหนังคนละม้วน จ.อุดรธานี
จากนั้นผู้สื่อข่าว ก็ไปคุยกับญาติของลุงคำ ว่าที่ลุงคำพูดเป็นเรื่องจริงหรือไม่ กลายเป็นว่า เรื่องราวหนังคนละม้วน น้องชายของลุงคำ เล่าให้นักข่าวฟังแบบนี้ เรื่องที่ดินก่อนแม่เสียชีวิต แม่แบ่งให้ทุกคนเท่ากัน พี่ชายเอาที่ดินในส่วนของพี่ชายไปขายจนหมด แต่พี่ชายหวังอยากได้ทั้งหมด เพื่อเอาไปจำนอง

จึงไปให้ทนายทำเรื่องแต่งตั้งผู้จัดการมรดก แต่พี่สาวก็ไปคัดค้าน ว่าพี่ชายไม่สามารถเป็นได้ เนื่องจากติดสุรา จึงต้องไปสู้กันในศาล สุดท้ายพี่ชายก็ไม่ได้เป็นผู้จัดการมรดก ส่วนเรื่องถูกแทง พี่สาวไม่ได้แทง แต่เป็นเพื่อนของพี่ชายที่มาเป็นทนายให้ เป็นคนแทง

ที่ถูกแทง ตั้งแต่สมัยเรื่องมรดกแม่ แม่ให้มา แกหวังจะฮุบ ก็ไปจ้างให้ทนายทำเรื่องแต่งตั้งเป็นผู้จัดการมรดก จากนั้นผมไปขอทำเรื่องผู้จัดการมรดก โดยให้พี่สาว เพราะพี่ชายไม่มีความสามารถจะไปเบิกเงินธนาคารได้ ทนายเลยไม่ได้เงิน ก็เลยสู้กันยาว พอไม่มีเงินให้ ก็ทะเลาะกันกับทนาย ทนายเป็นเพื่อนดื่มเหล้ากัน แทงกัน

น้องชาย ยืนยันว่า ไม่มีใครในครอบครัวขับไล่พี่ชาย แต่เป็นเจ้าตัวที่หนีออกไปเอง เพราะไม่สามารถสู้หน้าชาวบ้านได้ แม้กระทั่งตอนที่ไปนอนอยู่ตามศาลา ญาติพี่น้องและหลาน ๆ ก็ยังคอยแวะเวียนนำเงินไปให้ใช้อยู่ตลอด ครั้งละ 400-500 บาท และหากคิดจะกลับมาอยู่บ้าน ทางครอบครัวก็ยังคงพร้อมให้อภัย และต้อนรับเสมอ