| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| จาคมานุพฺรูเหยฺย |
จาคะมานุ พรู เหยยะ |
ควรเพิ่มพูน ความเสียสละ |
| นิสมฺม กรณํ เสยฺโย |
นิสัมมะ กะระนัง เสยโย |
ใคร่ครวญก่อนทำ ย่อมดีกว่า |
| นตฺถิ โทสสโม กลิ |
นัตถิ โทสะสะโม กะลิ |
ไม่มีโทษใด ร้ายแรงเท่าความโกรธ |
| อนตฺถชนโน โกโธ |
อะนัตถะชะนะโน โกโธ |
ความโกรธ ย่อมก่อความพินาศ |
| โกธํ ฆตฺวา สุขํ เสติ |
โกทัง คัดตะวา สุขัง เสติ |
ขจัดความโกรธได้ ย่อมอยู่เป็นสุข |
| โกธํ ทเมน อุจฺฉินฺเท |
โกทัง ทะเมนะ อุดฉินเท |
พึงกำจัดความโกรธ ด้วยการข่มใจ |
| มาโกธสฺส วสํ คมิ |
มาโกธัดสะ วะสัง คะมิ |
บุคคล ไม่ควรลุอำนาจความโกรธ |
| ขนฺติ สาหสวารณา |
ขันติ สาหะสะวาระณา |
ความอดทน ห้ามไว้ได้ซึ่งความหุนหันพลันแล่น |
| สามคฺคี วุฑฺฒิสาธิกา |
สามัคคี วุดทิสาทิกา |
ความสามัคคี มีแต่ความเจริญ |
| อรติ โลกนาสิกา |
อะระติ โลกะนาสิกา |
ความอิจฉาริษยา ทำให้โลกเสื่อม |
| วิวาทํ ภยโต ทิสฺวา |
วิวาทัง ภะยะโต ทิดสะหวา |
การทะเลาะวิวาทกัน มีแต่โทษ |
| ปฏิกจฺเจว กยิรา ยํ ชญฺญา หิตมตฺตโน |
ปฏิกัดเจวะ กะยิรา ยัง ชันยา หิตะมัดตะโน |
รู้ว่าสิ่งใดเป็นประโยชน์ ก็ควรรีบทำสิ่งนั้น |
| ผาตึ กยิรา อวิเหฐยํ ปรํ |
ผาติง กะยิรา อะวิเหฐะยัง ปะรัง |
ควรทำแต่ความเจริญ ไม่ควรเบียดเบียนกัน |
| ภูตํ เสสํ ทยิตพฺพํ |
ภูตัง เสสัง ทะยิตับพัง |
คนทุกคน ควรเกื้อกูลแก่กัน |
| ทุลฺลโภ องฺคสมฺปนฺโน |
ทุนละโภ อังคะสัมปันโน |
คนที่สมบูรณ์พร้อมทุกอย่าง หาได้ยาก |
| จเช เอกํ กุลสฺสตฺถํ |
จะเช เอกัง กุลัดสัดถัง |
สละสุขส่วนตน เพื่อประโยชน์ของตระกูล |
| คามสฺสตฺถํ กุลํ จเช |
คามัดสัดถัง กุลัง จะเช |
สละสุขของตระกูล เพื่อประโยชน์ของชุมชน |
| คามํ ชนปทสฺสตฺถํ
| คามัง ชะนะปะทัดสัดถัง |
สละสุขของชุมชน เพื่อประโยชน์ของประเทศชาติ |
| สามคฺคิยาติ ทุชฺชโย |
สามัคคิยาติ ทุดชะโย |
สามัคคีกันไว้ ก็ยากที่ใครจะชนะได้ |
| อุตฺตมํ ปณิปาเตน |
อุดตะมัง ปะนิปาเตนะ |
ควรชนะผู้ที่สูงกว่าด้วยการอ่อนน้อม |
| วิกฺกเมน สมํ ชเย |
วิกกะเมนะ สะมัง ชะเย |
ควรชนะผู้เสมอกัน ด้วยความเข้มแข็ง |
| ญตฺตํ พาลสฺส ชายติ |
ญัดตัง พาลัดสะ ชายะติ |
ความรู้ของคนพาล เป็นความรู้เพื่อทำลาย |
| เสยฺโย อมิตฺโต เมธาวี |
เสยโย อะมิดโต เมธาวี |
มีศัตรูเป็นบัณฑิต ดีกว่ามีมิตรเป็นคนพาล |
| น หึเส ปรํ อตฺตกาโม |
นะ หิงเส ปะรัง อัดตะกาโม |
ผู้ที่รักตน ก็ไม่ควรเบียดเบียนคนอื่น |
| สพฺเพสํ ชีวิตํ ปิยํ |
สับเพสัง ชีวิตัง ปิยัง |
คนทุกคน ย่อมรักที่จะมีชีวิตอยู่ |
| ทุกฺขิตสฺส สกฺกจฺจ กโรติ |
ทุกขิตัดสะ สักกัดจะ กะโรติ |
คนดีช่วยเหลือคนเดือดร้อน ด้วยความตั้งใจ |
| น หิ เวเรน เวรานิ สมฺมนฺตีธ |
นะ หิ เวเรนะ เวรานิ สัมมันตีธะ |
เวรที่ระงับด้วยการจองเวร ไม่เคยมี |
| อมานา ยตฺถ น ตตฺถ วสตี วเส |
อะมานา ยัดถะ นะ ตัดถะ วะสะตี วะเส |
ที่ใดไม่ยกย่องคนดี ใครๆ ก็ไม่ควรอยู่ที่นั้น |
| สติ สมฺปชญฺญ เทวฺ พหุการา |
สติ สัมปะชันยะ ทะเว พะหุการา |
มีสติและสัมปะชัญญะ มีแต่ประโยชน์ |
| สพฺเพ ธมฺมา นาลํ อภินิเวสาย |
สับเพ ธัมมา นาลัง อภินิเวสายะ |
สิ่งทั้งหลายทั้งปวง ไม่ควรยึดมั่นถือมั่น |