| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| สมคฺคานํ ตโป สุโข |
สมัคคานัง ตะโป สุโข |
ความเพียรของหมู่ที่พร้อมเพรียงกัน ให้เกิดสุข |
| ภทฺโท สบฺปุริเสหิ สงฺคโม |
ภัดโท สับปุริเสหิ สังคะโม |
เลือกคบคนดี มีแต่ความเจริญ |
| สาธุ ธมฺมรุจี ราชา |
สาทุ ธัมมะรุจี ราชา |
นักปกครอง ที่ชอบธรรมจึงจะดี |
| ยถาวาที ตถาการี |
ยะถาวาที ตะถาการี |
คนจริงพูดอย่างไร ทำได้อย่างนั้น |
| น วิสฺสเส อวิสฺสตฺเถ |
นะ วิดสะเส อะวิดสัดเถ |
ไม่ควรวางใจในคนไม่คุ้นเคย |
| รกฺเขยฺยานาคตํ ภยํ |
รักเขยยานาคะตัง ภะยัง |
พึงป้องกันภัยที่ยังไม่มาถึง |
| อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา |
อัดตานัง ทะมะยันติ ปัณฑิตา |
บัณฑิตย่อมฝึกตน |
| อิตฺถีปิ ปณฺฑิตา โหติ |
อิดถีปิ ปัณฑิตา โห-ติ |
ผู้หญิง ก็เป็นบัณทิตได้ |
| สงฺเกยฺย สงฺกิตพฺพานิ |
สังเกยยะ สังกิตับพานิ |
พึงระแวง สิ่งที่ควรระแวง |
| นิคฺคณฺเห นิคฺคหารหํ |
นิกคันเห นิกคาหาระหัง |
พึงข่ม คนที่ควรข่ม |
| ปคฺคณฺเห ปคฺคหารหํ |
ปักคันเห ปักคะหาระหัง |
พึงยกย่อง คนที่ควรยกย่อง |
| นตฺถิ พาเล สหายตา |
นัตถิ พาเล สะหายะตา |
คนพาล คบเป็นเพื่อนไม่ได้ |
| น สนฺถวํ กาปุริเสน กยิรา |
นะ สันถะวัง กาปุริเสนะ กะยิรา |
ไม่ควรสนิทสนมกับคนชั่ว |
| สกฺกาโร กาปุริสํ หนฺติ |
สักกาโร กาปุริสัง หันติ |
ลาภและสักการะ ย่อมทำลายคนเลว |
| พหูนํ อตฺถาย ปณฺฑิโต ฆรมาวสํ |
พะหูนัง อัดถายะ ปันฑิโต ฆะระมาวะสัง |
บัณฑิตอยู่ครองเรือน ย่อมทำประโยชน์แก่หมู่คน |
| ทุราวาสา ฆรา ทุกฺขา |
ทุราวาสา ฆะรา ทุกขา |
การอยู่ครองเรือนไม่ดี ให้เกิดทุกข์ |
| ธีโร จ พลวา สาธุ |
ธีโร จะ พะละวา สาธุ |
ผู้ปกครองต้องฉลาด และเข้มแข็ง |
| อตฺตานํ นาติวตฺเตยฺย |
อัดตานัง นาติวัดเตยยะ |
บุคคลไม่ควรลืมตน |
| ยญฺเจ ชีเว อธมฺมิกํ |
ยันเจ ชีเว อะธัมมิกัง |
มีชีวิตอยู่อย่างไรถูกต้อง ไม่ประเสริฐเลย |
| สมคฺคา สขิลา โหถ |
สมัคคา สะขิลา โหถะ |
จงสามัคคีและมีน้ำใจต่อกัน |
| อพฺยาปชฺฌํ สุขํ โลเก |
อับพะยาปัดชัง สุขัง โลเก |
การไม่เบียดเบียนกัน เป็นสุขในโลก |
| ทฬฺหเมนํ ปรกฺกเม |
ทันหะเมนัง ปะรักกะเม |
พึงบากบั่นทำการให้มั่นคง |
| อกิลาสุ วินฺเท หทยสฺส สนฺตึ |
อะกิลาสุ วินเท หะทะยัดสะ สันติง |
คนขยัน ได้ความสงบใจ |
| โยคา เว ชายเต ภูริ |
โยคา เว ชายะเต ภูริ |
ปัญญา ย่อมเกิดขึ้นจากความเพียรใช้ |
| อิณาทานญฺจ วุจฺจติ |
อินาทานันจะ วุดจะติ |
การกู้หนี้ เป็นความทุกข์ |
| ทุกฺขมสฺส มหพฺภยํ |
ทุกขะมัดสะ มะหับพะยัง |
ความทุกข์ยากเป็นภัยใหญ่ ของโลก |
| สนฺโต สตฺตหิเต รตา |
สันโต สัดตะหิเต ระตา |
คนดี ชอบช่วยเหลือเกื้อกูลคนอื่น |
| สพฺเพสํสหิโต โหติ |
สับเพสังสะหิโต โห-ติ |
คนดี ย่อมทำประโยชน์แก่คนทั้งปวง |
| ทเทยฺย ปุริโส ทานํ |
ทะเทยยะ ปุริโส ทานัง |
เป็นคน ควรให้ทาน |
| สุขํ สุขตฺโถ ลภเต ตทาจรํ |
สุขัง สุขัดโถ ละภะเต ตะทาจะรัง |
อยากมีสุข ปฏิบัติถูกต้อง ย่อมมีสุข |
| สยํ กตานิ ปุญญานิ |
สะยัง กะตานิ ปุนยานิ |
บุญที่ทำไว้ จะเป็นมิตรติดตามตัวไปเบื้องหน้า |