| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| อพฺยาปชฺฌํ สุขํ โลเก |
อับพะยาปัดชัง สุขัง โลเก |
การไม่เบียดเบียนกัน เป็นสุขในโลก |
| สุขํ สุขตฺโถ ลภเต ตทาจรํ |
สุขัง สุขัดโถ ละภะเต ตะทาจะรัง |
อยากมีสุข ปฏิบัติถูกต้อง ย่อมมีสุข |
| อตฺตนา โจทยตฺตานํ |
อัตตะนา โจทะยัตตานัง |
จงเตือนตนด้วยตนเอง |
| อตฺตานํ นาติวตฺเตยฺย |
อัตตานัง นาติวัตเตยยะ |
บุคคลไม่ควรลืมตน |
| ทฬิทฺทิยํ ทุกฺขํ โลเก |
ทะฬิททิยัง ทุกขัง โลเก |
ความจนเป็นทุกข์ในโลก |
| อิณาทานญฺจ วุจฺจติ |
อิณาทานัญจะ วุจจะติ |
การกู้หนี้ ก็เป็นทุกข์ |
| ทุกฺขมสฺส มหพฺภยํ |
ทุกขะมัสสะ มะหัพภะยัง |
ทุกข์เป็นภัยใหญ่ ของโลก |
| กมฺมุนา โหติ พราหฺมโณ |
กัมมุนา โหติ พราหมะโณ |
คนดี ดีเพราะการกระทำ |
| ปริภูโต มุทุ โหติ |
ปริภูโต มุทุ โหติ |
อ่อนแอเกินไป มักถูกดูหมิ่น |
| อติติกฺโข จ เวรวา |
อะติติกโข จะ เวระวา |
แข็งกร้าวเกินไป มักมีภัย |
| อตฺตานํ ทมยนฺติ ปณฺฑิตา |
อัตตานัง ทะมะยันติ ปัณฑิตา |
บัณฑิตย่อมฝึกตน |
| อตฺตา หเว ชิตํ เสยฺโย |
อัตตา หะเว ชิตัง เสยโย |
ชนะตนนั่นแหล่ะดีกว่า |
| น วิสฺสเส อวิสฺสตฺเถ |
นะ วิสสะเส อะวิสสัตเถ |
ไม่ควรวางใจในคนไม่คุ้นเคย |
| น สนฺถวํ กาปุริเสน กยิรา |
นะ สันถะวัง กาปุริเสนะ กะยิรา |
ไม่ควรสนิทสนมกับคนชั่ว |
| ทุราวาสา ฆรา ทุกฺขา |
ทุราวาสา ฆรา ทุกขา |
การครองเรือนไม่ดี ก็เป็นทุกข์ |
| สมคฺคา สขิลา โหถ |
สมัคคา สะขิลา โหถะ |
จงสามัคคี มีน้ำใจต่อกัน |
| นิคฺคณฺเห นิคฺคหารหํ |
นิกคันเห นิกคาหาระหัง |
พึงข่ม คนที่ควรข่ม |
| ปคฺคณฺเห ปคฺคหารหํ |
ปักคันเห ปักคะหาระหัง |
พึงยกย่อง คนที่ควรยกย่อง |
| ยถาวาที ตถาการี |
ยะถาวาที ตะถาการี |
คนจริงพูดอย่างไร ทำอย่างนั้น |
| สาธุ ธมฺมรุจี ราชา |
สาทุ ธัมมะรุจี ราชา |
นักปกครอง ที่ชอบธรรมจึงจะดี |
| ราชา รฏฺฐสฺส ปญฺญาณํ |
ราชา รัดถัดสะ ปันยานัง |
ผู้ปกครอง เป็นเครื่องส่องถึงประเทศ |
| พาโล อปริณายโก |
พาโล อะปะรินายะโก |
คนโง่ เป็นผู้นำไม่ได้ |
| สพฺเพสํ สุขเมตพฺพํ ปชานตา |
สับเพสัง สุขะเมตับพัง ปะชานะตา |
ผู้ปกครองที่ฉลาด
พึงแสวงสุขเพื่อประชาชน |
| รฏฺฐํ สุขํ เสติ ราชา ธมฺมิโก |
รัดถัง สุขัง เสติ ราชา ธัมมิโก |
ผู้ปกครองมีคุณธรรม ประเทศก็เป็นสุข |
| ธีโร จ พลวา สาธุ |
ธีโร จะ พะละวา สาธุ |
ผู้ปกครองต้องฉลาด และเข้มแข็ง |
| จเช มตฺตาสุขํ ธีโร |
จะเช มัดตาสุขัง ธีโร |
คนดี ควรสละสุขเล็กน้อย
เพื่อสุขยิ่งใหญ่ของส่วนรวม |
| สนฺโต สตฺตหิเต รตา |
สันโต สัดตะหิเต ระตา |
คนดี ชอบช่วยเหลือเกื้อกูลคนอื่น |
| สพฺเพสํสหิโต โหติ |
สับเพสังสะหิโต โห-ติ |
คนดี ย่อมบำเพ็ญประโยชน์
แก่คนทั้งปวง |
| ภทฺโท สปฺปุริเสหิ สงฺคโม |
ภัดโท สับปุริเสหิ สังคะโม |
เลือกคบคนดี มีแต่ความเจริญ |
| น วิสฺสเส อวิสฺสตฺเถ |
นะ วิดสะเส อะวิดสัดเถ |
ไม่ควรวางใจ ในคนไม่คุ้นเคย |
| อนฺโต อสุทฺธา พหิ โสภมานา |
อันโต อะสุทธา พะหิ โสภะมานา |
คนที่ทำดีแต่ภายนอก
ภายในมักไม่บริสุทธิ์ |