| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| สามคฺคิยาติทุชฺชโย |
สามัคคิยาติทุดชะโย
|
มีความสามัคคี ยากที่ใครจะเอาชนะได้ |
| สมคฺคานํ ตโป สุโข |
สมัคคานัง ตะโป สุโข |
ความเพียรของหมู่ที่พร้อมเพรียงกัน ให้เกิดสุข |
| น หิ สาธุ โกโธ |
นะ หิ สาธุ โกโธ |
ความโกรธ ไม่ดีเลย |
| โกโธ สตฺถมลํ โลเก |
โกโธ สัดถะมะลัง โลเก |
ความโกรธ เป็นดังสนิมกัดกินศัสตรา |
| อนตฺถชนโน โกโธ |
อะนัดถะชะนะโน โกโธ |
ความโกรธ ก่อความพินาศ |
| โกโธ จิตฺตปฺปโกปโน |
โกโธ จิดตับปะโกปะโน |
ความโกรธ ทำให้จิตกำเริบ |
| นตฺถิ โทสสโม กลิ |
นัดถิ โทสะสะโม กะลิ |
ความผิดที่เสมอด้วยโทสะ ไม่มี |
| โกธํ ทเมน อุจฺฉินเท |
โกธัง ทะเมนะ อุดฉินเท |
พึงตัดความโกรธ ด้วยการข่มใจ |
โกธาภิภูโต กุสลํ ชหาติ
|
โกธาภิภูโต กุสะลัง ชะหาติ |
ผู้มีความโกรธ ย่อมละเลยความดีี |
| คามํ ชนปทสตฺถํ |
คามัง ชะนะปะทะสัดถัง |
พึงสละสุขของชุมชน เพื่อประโยชน์ของประเทศ |
| สาธุ สมฺพหุลา ญาตี |
สาธุ สัมพะหุลา ญาตี |
มีญาติมาก ย่อมทำประโยชน์ให้สำเร็จโดยง่าย |
| มนุชสฺสา สทา สตีมโต |
มะนุชัดสา สะทา สะตีมะโต |
ควรมีสติอยู่ทุกเมื่อ |
| นิจจํ ปชฺชลิเต สติ |
นิดจัง ปัดชะลิเต สะติ ุ |
เมื่อถึงคราวทุกข์ ก็ควรมีสติ |
| ยํ ลทฺธํ เตน ตุฏฺฐพฺพํ |
ยัง ลัดทัง เตนะ ตุดทับพัง |
ได้สิ่งใด ควรพอใจสิ่งนั้น |
| สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร |
สาธุ สับพัดถะ สังวะโร |
การสำรวมระวังในที่ทั้งปวง เป็นสิ่งที่ดี |
| กริยา เจ กยิราเถนํ |
กะยิรา เจ กะยิราเถนัง |
ถ้าจะทำ ก็ควรทำให้จริง |
| มตฺตญฺญุตา สทา สาธุ |
มัดตันยุตา สะทา สาธุ |
ความรู้จักประมาณตน ย่อมทำประโยชน์ให้สำเร็จทุกเมื่อ |
| กาเยน สํวโร สาธุ
| กาเยนะ สังวะโร สาธุ |
การระมัดระวังตัว เป็นสิ่งที่ดี |
| อกฺขธุตฺตํ อปายมุขํ |
อักขะทุดตัง อะปายะมุขัง |
การเป็นนักเล่นการพนัน เป็นทางแห่งความเสื่อม |
| สุราธุตฺตํ อปายมุขํ |
สุราธุตตัง อปายะมุขัง |
การเป็นนักดื่มสุรา เป็นทางแห่งความเสื่อม |
| ปาปมิตฺตํ อปายมุขํ |
ปาปะมิดตัง อะปายะมุขัง |
การคบเพื่อนชั่ว เป็นทางแห่งความเสื่อม |
| น ปเรสํ วิโลมานิ |
นะ ปะเรสัง วิโลมานิ |
ไม่ควรใส่ใจ ในคำเสียดสีของผู้อื่น |
| น ปเรสํ กตากตํ |
นะ ปะเรสัง กะตากะตัง |
ไม่ควรก้าวก่าย ในหน้าที่ของบุคคลอื่น |
| อตฺตโน ว อเวกฺเขยฺย |
อัดตะโน วะ อะเวกเขยยะ |
ควรมั่นพิจารณา ในหน้าที่ของตน |
| กมฺมุนา โหติ พฺราหฺมโณ |
กัมมุนา โห-ติ พราหมะโน |
คนดี ดีด้วยการกระทำ |
| วิชฺชา อุปฺปตฺตํ เสฎฺฐา |
วิดชา อุปปัดตัง เสดฐา |
มีวิชาความรู้ ดีที่สุด |
| ขนฺติ หิตสุขาวหา |
ขันติ หิตะสุขาวะหา |
ความอดทน นำสุขมาให้ |
| อุเปกฺขโก สทา สโต |
อุเปกขะโก สะทา สะโต |
ผู้มีสติอยู่เสมอ ย่อมมีใจเป็นกลาง |
| กตฺตพฺพํ กุสลํ พหุ |
กัดตับพัง กุสะลัง พะหุง |
เป็นคนควรทำความดี ให้มาก |
| อุปสนฺโต สุขํ เสติ |
อุปะสันโต สุขัง เสติ |
ผู้สงบระงับ ย่อมอยู่เป็นสุข |
| อติโลโภ หิ ปาปโก |
อะติโลโภ หิ ปาปะโก |
ความละโมบโลภมาก เป็นบาปแท้ |