| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| มนุชสฺสา สทา สตีมโต |
มะนุชัดสา สะทา สะตีมะโต
|
ควรมีสติอยู่ทุกเมื่อ |
| นิจจํ ปชฺชลิเต สติ |
นิดจัง ปัดชะลิเต สะติ |
เมื่อถึงคราวทุกข์ ก็ควรมีสติ |
| ยํ ลทฺธํ เตน ตุฏฺฐพฺพํ |
ยัง ลัดทัง เตนะ ตุดทับพัง |
ได้สิ่งใด ควรพอใจสิ่งนั้น |
| สาธุ สพฺพตฺถ สํวโร |
สาธุ สับพัดถะ สังวะโร |
การสำรวมระวังในที่ทั้งปวง เป็นสิ่งที่ดี |
| กริยา เจ กยิราเถนํ |
กะยิรา เจ กะยิราเถนัง |
ถ้าจะทำ ก็ควรทำให้จริง |
| มตฺตญฺญุตา สทา สาธุ |
มัดตันยุตา สะทา สาธุ |
ความรู้จักประมาณตน ย่อมทำประโยชน์ให้สำเร็จทุกเมื่อ |
| กาเยน สํวโร สาธุ |
นัดถิ โทสะสะโม กะลิ |
การระมัดระวังตัว เป็นสิ่งที่ดี |
| อกฺขธุตฺตํ อปายมุขํ |
อักขะทุดตัง อะปายะมุขัง |
การเป็นนักเล่นการพนัน เป็นทางแห่งความเสื่อม |
สุราธุตฺตํ อปายมุขํ
|
สุราธุตตัง อปายะมุขัง |
การเป็นนักดื่มสุรา เป็นทางแห่งความเสื่อม |
| โสวจสฺสตา เอตมฺมงฺคลมุตฺตมํ |
โสวะจัสสะตา เอตัมมังคะละมุตตะมัง |
ความเป็นผู้ว่าง่ายสอนง่าย เป็นมงคลอันสูงสุด |
| ตโป จ เอตมฺมงฺคลมุตฺตมํ |
ตะโป จะ เอตัมมังคะละมุตตะมัง |
ความเพียรพยายามละบาป เป็นมงคลอันสูงสุด |
| ปาปมิตฺตํ อปายมุขํ |
ปาปะมิดตัง อะปายะมุขัง |
การคบเพื่อนชั่ว เป็นทางแห่งความเสื่อม |
| นตฺถิ พฺยาธิสโม ริปุ |
นัดถิ พะยาทิสะโม ริปุ |
ไม่มีศัตรูใดเสมอเหมือน ศัตรูคือความเจ็บไข้ |
| น ปเรสํ วิโลมานิ |
นะ ปะเรสัง วิโลมานิ |
ไม่ควรใส่ใจ ในคำเสียดสีของผู้อื่น |
| น ปเรสํ กตากตํ |
นะ ปะเรสัง กะตากะตัง |
ไม่ควรก้าวก่าย ในหน้าที่ของบุคคลอื่น |
| อตฺตโน ว อเวกฺเขยฺย |
อัดตะโน วะ อะเวกเขยยะ |
ควรมั่นพิจารณา ในหน้าที่ของตน |
| ธมฺโม สุจิณฺโณ สุขมาวหาติ |
ธัมโม สุจินโน สุขะมาวะหาติ |
ธรรมะ ที่ประพฤติดีแล้ว นำสุขมาให้ |
| ธมฺมจารี สุขํ เสติ
| ธัมมะจารี สุขัง เสติ |
ผู้ประพฤติธรรม ย่อมอยู่เป็นสุข |
| ปญฺญาย ปริสุชฺฌติ |
ปันยายะ ปะริสุดชะติ |
คนบริสุทธิ์ได้เพราะมีปัญญา |
| กมฺมุนา โหติ พฺราหฺมโณ |
กัมมุนา โห-ติ พราหมะโน |
คนดี ดีด้วยการกระทำ |
| อุเปกฺขโก สทา สโต |
อุเปกขะโต สะทา สะโต |
ผู้มีสติอยู่เสมอ ย่อมมีใจเป็นกลาง |
| วิชฺชา อุปฺปตฺตํ เสฎฺฐา |
วิดชา อุปปัดตัง เสดฐา |
มีวิชาความรู้ ดีที่สุด |
| อปฺปมตฺโต ลภเต ปญฺญํ |
อัปปะมัดโต ละภะเต ปันยัง |
เมื่อไม่ประมาท ก็ย่อมเกิดปัญญา |
| วิจกฺขโณ ลภเต ปญฺญํ |
วิจักขะโน ละภะเต ปันยัง |
การมั่นพินิจพิจารณา ย่อมเกิดปัญญา |
| นตฺถิ ปญฺญา อฌายิโน |
นัดถิ ปันยา อะชายิโน |
การไม่พินิจพิเคราะห์ ย่อมไม่เกิดปัญญา |
| สุสฺสูสํ ลภเต ปญฺญํ |
สุดสูสัง ละภะเต ปันยัง |
การตั้งใจฟัง ย่อมเกิดปัญญา |
| มนาปทายี ลภเต มนาปํ |
มะนาปะทายี ละภะเต มะนาปัง |
ให้สิ่งที่ถูกใจ ย่อมได้รับสิ่งที่ถูกใจ |
| นยํ นยติ เมธาวี |
นะยัง นะยะติ เมธาวี |
นักปราชญ์ ย่อมแนะนำในสิ่งที่ควรแนะนำ |
| ขนฺติ หิตสุขาวหา |
ขันติ หิตะสุขาวะหา |
ความอดทน นำสุขมาให้ |
| อสฺสมิมานสฺส เอตํ สุขํ |
อัดสะมิมานัดสะ เอตัง สุขัง |
ละความยึดมั่นถือมั่นเสียได้ ย่อมเป็นสุข |
| นตฺถิ วิชฺชาสมํ มิตฺตํ |
นัดถิ วิดชาสะมัง มิดตัง |
ไม่มีมิตรใดเสมอเหมือน มิตรคือความรู้ |