| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| กาเยน สํวโร สาธุ |
กาเยนะ สังวะโร สาทุ |
การสำรวมระวังกาย เป็นสิ่งที่ดี |
| วาจาย สํวโร สาธุ |
วาจายะ สังวะโร สาทุ |
การสำรวมระวังวาจา เป็นสิ่งที่ดี |
| สพฺพํ จเช นโร ธมฺมนุสฺสรนฺโต |
สับพัง จะเช นะโร ธัมมะนุดสะรันโต |
คนกล้าสละแม้ทรัพย์และชีวิต
เมื่อนึกถึงความถูกต้อง |
| จเช ธนํ องฺควรสฺส เหตุ |
จะเช ธะนัง อังคะวะรัสสะ เห-ตุ |
คนฉลาด ย่อมสละทรัพย์เพื่อรักษาชีวิต |
| องฺคํ จเช ชีวิตํ รกฺขมาโน |
อังคัง จะเช ชีวิตัง รักขะมาโน |
คนกล้า ย่อมสละอวัยวะเพื่อรักษาชีวิต |
| จิตฺตสฺส ทมโถ สาธุ |
จิดตัดสะ ทะมะโถ สาทุ |
การฝึกจิต เป็นการดี |
| จิตฺตํ ทนฺตํ สุขาวหํ |
จิดตัง ทันตัง สุขาวะหัง |
จิตที่ฝึกดีแล้ว นำความสุขมาให้ |
| จิตฺตํ คุตฺตํ สุขาวหํ |
จิดตัง คุดตัง สุขาวะหัง |
จิตที่คุ้มครองดีแล้ว นำความสุขมาให้ |
| สติมโต สทา ภทฺทํ |
สะติมะโต สะทา พัดทัง |
ผู้ที่มีสติ มีโชคดีเสมอ |
| สติมโต สุเว เสยฺโย |
สะติมะโต สุเว เสย-โย |
คนมีสติ ย่อมดีขึ้นทุกวัน |
| สพฺพปาปสฺส อกรณํ |
สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง |
ไม่ควรทำความชั่วทั้งปวง |
| สจิตฺตปริโยทปนํ |
สะจิตตะปะริโยทะปะนัง |
ควรชำระจิตใจให้บริสุทธิ์อยู่เสมอ |
| กุสลสฺสูปสมฺปทา |
กุสะลัดสูปะสัมปะทา |
ควรหมั่นทำความดีอยู่เสมอ |
| สภาวสทิสํ ปิยํ ปณฺฑิโต |
สะภาวะสะทิสัง ปิยัง ปันทิโต |
คนฉลาด ย่อมรู้รัก
ให้เหมาะแก่ภาวะของตน |
| มนสา สํวโร สาธุ |
มะนะสา สังวะโร สาทุ |
การสำรวมระวังใจ เป็นสิ่งที่ดี |
| ปาติโมกฺเข จ สํวโร |
ปาติโมกเข จะ สังวะโร |
ควรสำรวมระวัง ในระเบียบวินัย |
| มนาปทายี ลภเต มนาปํ |
มะนาปทายี ละภะเต มะนาปัง |
ให้สิ่งที่ถูกใจ ย่อมได้รับสิ่งถูกใจ |
| สพฺพทานํ ธมฺมทานํ ชินาติ |
สับพะทานัง ธัมมะทานัง ชินาติ |
การให้ธรรมะ ชนะการให้ทั้งปวง |
| วิวาทํ ภยโต ทิสฺวา |
วิวาทัง ภะยะโต ทิด-สะหวา |
การทะเลาะวิวาท มีแต่โทษภัย |
| ยถาวาที ตถาการี |
ยะถาวาที ตะถาการี |
พูดอย่างใด ทำให้ได้อย่างนั้น |
| วนฺทโก ปฏิวนฺทนํ |
วันทะโก ปะติวันทะนัง |
ผู้ที่ไหว้ ย่อมได้รับการไหว้ตอบ |
| โย มิตฺตานํ น ทุพฺพติ |
โย มิดตานัง นะ พุดพะติ |
ผู้ไม่ประทุษร้ายมิตร
ย่อมได้รับการยกย่อง |
| สิปฺปสมํ ธนํ โหติ |
สิปปะสะมัง ธะนัง โห-ติ |
ไม่มีทรัพย์ใด เทียบเท่ากับศิลปะ |
| อิธ โลเก สิปฺปํ มิตฺตํ |
อิทะ โลเก สิบปัง มิดตัง |
ศิลปะ เป็นมิตรแท้ ในโลก |
| สภาวสทิสํ วากฺยํ ปณฺฑิโต |
สะภาวะสะทิสัง วากะยัง ปันทิโต |
บัณฑิต ย่อมรู้กล่าวให้เหมาะ
แก่ภาวะของตน |
| สภาวสทิสํ โกธํ ปณฺฑิโต |
สะภาวะสะทิสัง โกทัง ปันทิโต |
บัณฑิต ย่อมรู้จักโกรธ
ให้เหมาะแก่ภาวะของตน |
| อกฺโกเธน ชิเน โกธํ |
อักโกเทนะ ชิเน โกทัง |
พึงเอาชนะความโกรธ
ด้วยการไม่โกรธตอบ |
| ชิเน กทริยํ ทาเนน |
ชิเน กะทะริยัง ทาเนนะ |
พึงชนะความตระหนี่ ด้วยการให้ |