| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| ภูตํ เสสํ ทยิตพฺพํ |
ภูตัง เสสัง ทะยิตับพัง |
เราทุกคน ควรเกื้อกูลแก่กัน |
| วิริเยน ทุกฺขมจฺเจติ |
วิริเยนะ ทุกขะมัดเจติ |
คนจะก้าวพ้นทุกข์ได้ ด้วยความเพียร |
| วายมสฺสุ สกิจฺเจสุ |
วายะมัดสุ สะกิดเจสุ |
จงพากเพียรในหน้าที่ของตน |
| ตโต ญาติ มาตาปิตุ |
ตะโต ญา-ติ มาตาปิตุ |
ร่มเงาของบิดามารดา คือร่มเงาแห่งความสุข |
| ยาตานุยายี จ ภวาหิ มาณว |
ยาตานุยายี จะ ภะวาหิ มาณะวะ |
จงเดินตามทางที่พ่อดำเนินไปแล้ว |
| ปาปานํ อกรณํ สุขํ |
ปาปานัง อะกะระนัง สุขัง |
การไม่ทำความชั่ว ให้เกิดความสุข |
| สกิญฺจนํ ปสฺส วิหญฺญมานํ |
สะกินจะนัง ปัดสะ วิหันยะมานัง |
ผู้ยังมีห่วงกังวล ย่อมวุ่นวายใจ |
| นิคฺคณฺเห นิคฺคหารหํ |
นิกคันเห นิกคะหาระหัง |
พึงข่ม คนที่ควรข่ม |
| ปคฺคณฺเห ปคฺคหารหํ |
ปักคันเห ปักคะหาระหัง |
พึงยกย่อง คนที่ควรยกย่อง |
| สพฺพํ อิสฺสริยํ สุขํ |
สับพัง อิดสะริยัง สุขัง |
อิสรภาพทุกอย่าง คือความสุข |
| น วิสฺสเส อิตฺตรทสฺสเนน |
นะ วิดสะเส อิดตะระทัดสะเนนะ |
เพียงเห็นกันเพียงชั่วครู่ชั่วยาม ไม่พึงไว้วางใจ |
| กุลปฺปมาณํ กรณกมฺมํ |
กุลับปะมานัง กะระนะกัมมัง |
การกระทำ บ่งบอกถึงตระกูล |
| ปญฺญาปมาณํ กถิตวากฺยํ |
ปันยาปะมานัง กะถิตะวากะยัง |
คำพูด บ่งบอกถึงสติปัญญาของผู้พูด |
| สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ |
สับพิ กุบเพถะ สันถะวัง |
ควรผูกไมตรีไว้กับคนดี |
| วิญฺญู จ ทุลฺลโภ ชโน |
วิญญู จะ ทุลละโภ ชะโน |
ผู้เป็นนักปราชญ์ หาได้ยากยิ่ง |
| สาธุ โข ปณฺฑิโต นาม |
สาธุ โข ปันฑิโต นามะ |
ขึ้นชื่อว่าเป็นบัณฑิต ดีนักแล |
| อตฺตตฺถปญฺญา อสุจี มนุสฺสา |
อัดตัดถะปัญฺญา อะสุจี มะนุดสา |
คนที่เห็นแก่ตัว เป็นคนสกปรก |
| น ชจฺจาวสโล โหติ
| นะ ชัดจาวะสะโล โห-ติ |
คนเรามิได้ชั่ว เพราะชาติกำเนิด |
| น ชจฺจา โหติ พฺราหฺมโณ |
น ชัดจา โห-ติ พราหมะโน |
คนเรามิได้ดี เพราะชาติกำเนิด |
| กมฺมุนา โหติ พฺราหฺมโณ |
กัมมุนา โห-ติ พราหมะโน |
คนเราจะดี ก็เพราะการกระทำ |
| สนฺโต น เต วทนฺติ ธมฺมา |
สันโต นะ เต วะทันติ ธัมมา |
คนพูดไม่เป็นธรรม มิใช่สัตบุรุษ |
| นิสมฺมกรณํ เสยฺโย |
นิสัมมะกะระณัง เสยโย |
การใคร่ครวญก่อนแล้วจึงทำ ย่อมดีกว่า |
| ราชา น สาธุ อนิสมฺมการี |
ราชา นะ สาธุ อะนิสัมมะการี |
นักปกครอง ทำการไม่ใคร่ครวญก่อน ไม่ดี |
| เสฎฺฐมุปคมญฺจ อุเทติ ขิปฺปํ |
เสดถะมุปะคะมันจะ อุเทติ ขิปปัง |
คบคนดีตัวเองก็ดีขึ้นมาทันที |
| อตีตํ นานุโสจนฺติ |
อะตีตัง นานุโสจันติ |
ผู้มีธรรม ย่อมไม่เศร้าโศกถึงสิ่งที่ผ่านมาแล้ว |
| นปฺปชปฺปนฺติ นาคตํ |
นับปะชับปันติ นาคะตัง |
ผู้มีธรรม ย่อมไม่เพ้อฝันในสิ่งยังไม่มาถึง |
| ปจฺจุปนฺเนน ยาเปนฺติ |
ปัดจุปันเนนะ ยาเปนติ |
ผู้มีธรรม ย่อมดำรงอยู่ด้วยสิ่งที่เป็นปัจจุบัน |
| สติมโต สทา ภทฺทํ |
สะติมะโต สะทา ภัดทัง |
คนมีสติ เป็นคนโชคดีอยู่เสมอ |
| รตฺโย อโมฆา คจฺฉนฺติ |
รัดโย อะโมคา คัดฉันติ |
อย่าปล่อยให้คืนวัน ผ่านไปเปล่า |
| สุขํ วต น โหติ กิญฺจิ |
สุขัง วะตะ นะ โห-ติ กินจิ |
ผู้ไม่มีความกังวล ย่อมมีความสุข |
| สุขิโน วตารหนฺโต |
สุขิโน วะตาระหันโต |
ผู้ห่างไกลจากกิเลส ย่อมมีความสุข |