| พุทธศาสนสุภาษิต |
คำอ่าน |
คำแปล |
| โยนิโส วิจิเน ธมฺมํ |
โยนิโส วิจิเน ธัมมัง |
จงพินิจ พิจารณาโดยรอบคอบ |
| สุขา สงฺฆสฺส สามคฺคี |
สุขา สังฆัสสะ สามัคคี |
หมู่คณะ ที่พร้อมเพรียงกัน
ให้เกิดความสุข |
| กรํ ปุริสกิจฺจานิ น ปจฺฉานุตปฺปติ |
กะรัง ปุริสะกิดจานิ นะ ปัจฉานุตัปปะติ |
เมื่อทำหน้าที่สมบูรณ์แล้ว
ย่อมไม่ร้อนใจในภายหลัง |
| ปฏิกจฺเจว กยิรา ชญฺญา หิตมตฺตโน |
ปฏิกัจเจวะ กะยิรา ชัญญา หิตะมัตตะโน |
รู้ว่าอะไรเป็นประโยชน์แก่
ตน ควรรีบทำ |
| สุขา สทฺธา ปติฎฺฐิตา |
สุขา สัทธา ปะติดฐิตา |
ศรัทธาที่มั่นคง ให้เกิดสุข |
| ราชา รฎฺฐสฺส ปญฺญาณํ |
ราชา รัดทัดสะ ปันยานัง |
พระราชา ทรงเป็นศรีสง่าแห่งแผ่นดิน |
| ภูตํ เสสํ ทยิตพฺพํ |
ภูตัง เสสัง ทะยิตับพัง |
คนทุกคน ควรเกื้อกูลกัน |
| สมคฺคา สขิลา โหถ |
สมัคคา สะขิลา โหถะ |
จงสามัคคี มีน้ำใจต่อกันเถิด |
| นตฺถิ สนฺติปรํ สุขํ |
นัตถิ สันติปะรัง สุขัง |
สุขอื่นนอกจากความสงบ ไม่มี |
| กลฺยาณการี กลฺยาณํ |
กัลยาณะการี กัลยาณัง |
ทำดี ย่อมได้ดี |
| ปาปการี จ ปาปกํ |
ปาปะการี จะ ปาปะกัง |
ทำชั่ว ได้ชั่ว |
| ยาทิสํ วปเต พีชํ ตาทิสํ ลภเต ผลํ |
ยาทิสัง วะปะเต พีชัง ตาทิสัง ละภะเต ผะลัง |
หว่านพืชเช่นไร ก็ย่อมได้ผลเช่นนั้น |
| นิมิตฺตํ สาธุรูปานํ กตญฺญูกตเวทิตา |
นิมิตตัง สาธุรูปานัง กตัญญูกะตะเวทิตา |
ความกตัญญูกตเวที
เป็นเครื่องหมายของคนดี |
| โลโก ปตฺถมฺภิกา เมตฺตา |
โลโก ปัตถัมภิกา เมตตา |
เมตตาธรรม เป็นเครื่องค้ำจุนโลก |
| ภูมิ เว สปฺปุริสานํ กตญฺญูกตเวทิตา |
ภู-มิ เว สัปปุริสานัง กตัญญูกะตะเวทิตา |
ความกตัญญูกตเวที
เป็นพื้นฐานของคนดี |
| หิตกาโร ปโร พนฺธุ |
หิตะกาโร ปะโร พันธุ |
ผู้อื่นผู้ทำประโยชน์ให้
ก็เป็นเสมือนญาติ |
| สพฺภิ กุพฺเพถ สนฺถวํ |
สัพภิ กุพเพถะ สันถะวัง |
ควรผูกไมตรีกับคนดี |
| ชลปฺปมาณํ กุมุทนาฬํ |
ชลัปปะมาณัง กุมุทะนาฬัง |
ก้านบัว ย่อมบ่งบอกความตื้นลึกของน้ำ |
| กุลปฺปมาณํ กรณกมฺมํ |
กุลัปปะมาณัง กะระณะกัมมัง |
การทำงานบอกถึงตระกูล |
| ปญฺญาปมาณํ กถิตวากฺยํ |
ปัญญาปะมาณัง กะถิตะวากะยัง |
คำพูด ย่อมบ่งบอกถึงสติปัญญาของผู้พูด |
โย พาโล มญฺญตี พาลยํ
ปณฺฑิโต
เตน โส |
โย พาโล มัญญะตี พาละยัง ปัณฑิโต เตนะ โส |
คนโง่ ที่รู้ตัวว่าโง่ นั่นแหล่ะเป็นบัณฑิต |
| พาโล จ ปณฺฑิตมานี ส พาโล วุจฺจติ |
พาโล จะ ปัณฑิตะมานี สะ พาโล วุจจะติ |
คนโง่ แล้วคิดว่าตนฉลาด
นั่นแหล่ะคือคนพาล |
| ทุกฺเข สุขานิ วินฺทติ |
ทุกเข สุขานิ วินทะติ |
คนมีปัญญา ถึงคราวมีทุกข์
ก็ยังหาสุขได้ |
| นตฺถิ ฌานํ อปญฺญสฺส |
นัตถิ ชานัง อะปัญญัสสะ |
ผู้ไม่มีปัญญาก็จะไม่มี
การพินิจพิเคราะห์ |
| หิเตสิโน จ ทุลฺลโภ ชโน |
หิเตสิโน จะ ทุลละโภ ชะโน |
ผู้ที่ชอบบำเพ็ญประโยชน์ หาได้ยาก |
| นิสมฺมการิโน ยโสภิวฑฺฒติ |
นิสัมมะการิโน ยะโสภิวัฑฒะติ |
ยศตำแหน่ง ย่อมมี
แก่ผู้ใคร่ครวญก่อนทำ |
| อปฺปมตฺตสฺส ยโสภิวฑฺฒติ |
อัปปะมัตตัสสะ ยะโสภิวัฑฒะติ |
ยสตำแหน่งย่อมมี แก่ผู้ไม่ประมาท |
| คุยฺหสฺส หิ คุยฺหเมว สาธุ |
คุยหัสสะ หิ คุยหะเมวะ สาธุ |
การปกปิดสิ่งที่ควรปิด เป็นสิ่งดี |
| น หิ คุยฺหสฺส ปสตฺถมาวิกมฺมํ |
นะ หิ คุยหัสสะ ปะสัตถะมาวิกัมมัง |
บัณฑิตไม่สรรเสริญ
การเปิด
เผยความลับ |
| อนิปฺผนฺนตาย สเหยฺย ธีโร |
อะนิปผันนะตายะ สะเหยยะ ธีโร |
เมื่อทำงานยังไม่เสร็จ
คนฉลาดย่อมอดกลั้นไว้ |